WEBpublication BOOK wart0165 / EPAGE 28 of 50

Einde van de integratie

hoofdstuk 25

Koop de gedrukte versie van roman: Einde van de integratie - klik hier

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0165
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'

Met een nerveus gevoel stapt Saina uit de overvolle bus. Ze wacht tot de bus weggereden is en steekt de straat over, om naar de wiskunde faculteit te gaan. Vandaag is een bijzondere dag voor haar en de zenuwen vreten haar haast op. Met snelle passen loopt zij het oude gebouw binnen en haast zich naar het eind van de gang, vlakbij het practicumlokaal. Er hangen een heleboel stapels papier aan het uitslagenbord en ze bladert ze allemaal door. Na enige tijd zoeken vindt zij haar studienummer met het cijfer 6,5 erachter. Ze heeft een voldoende gehaald voor het vak lineaire algebra en voelt een uitzinnige blijdschap in haar hele lichaam. Dit is het tiende vak, dat zij heeft gehaald en dit betekent dat haar hele zelfstudieplan een echt succesverhaal is. Het is vandaag beslist haar geluksdag. Zo een groot succes heeft zij in het geheel niet verwacht. Haar leven is nu voorgoed veranderd.

Opgetogen grijpt zij haar mobiele telefoon en tikt haastig het nummer van Lien. Helaas klinkt een bezettoon, waarna zij de verbinding verbreekt. Het succes wil zij zo snel mogelijk aan Lien vertellen, want die steunde haar immers met raad en daad. Het is een ongelooflijke prestatie. Een maand lang studeerde zij elke dag zeker tien uur, zonder hulp van iemand. Zij kan haast niet geloven wat zij heeft gepresteerd, geheel in haar eentje, zonder hulp van een of andere superieure, blanke boeman. 'O, ik ben zo gelukkig,' zegt Saina luidop in zichzelf, terwijl zij de gang uitloopt om naar de kantine te gaan. Een paar studenten kijken haar even verbaasd aan, maar zij begrijpen direct dat het om een positieve tentamenuitslag gaat en lachen om deze dolle, bruine meid, die zij weleens vaker zien ronddolen in de gangen van de wiskunde faculteit.

Terwijl zij de kantine inloopt, ziet zij een bekend gezicht. Het is tengere Piet en hij kijkt haar met zijn hongerige, felblauwe ogen aan. Saina kijkt hem even verdwaasd aan en keert haar gezicht direct om, want zij heeft geen zin om nog aan haar verleden te denken. Daarom loopt zij snel door, om een kopje soep en een broodje te kopen bij de kassa. Enkele minuten later verlaat zij de kassa met een dienblad vol lekkernijen, want vandaag viert zij immers feest in haar eentje. Ze ziet Piet opstaan en naar haar toelopen en besluit om de trap op te gaan naar het verlaten eetgedeelte bovenin. Piet volgt haar, tot zij gaat zitten en probeert een praatje te maken.

'Hallo Saina, hoe gaat het?,' vraagt Piet. Zij kijkt hem even zwijgend aan en zegt dan op luide toon, 'Ga weg Piet, ik wil alleen zijn. Ik wil niets met je te maken hebben. Laat mij alleen.' Dit antwoord verrast deze jongen en hij stelt nog een vraag. 'Saina, zit je soms in de problemen. Kan ik je helpen?' Saina voelt hoe zij nu kwaad wordt op hem en schreeuwt luidop: 'Het gaat goed met mij hoor en ik heb geen mannen meer nodig. Dus donder nu op.' Haar luide stem vult de hele kantine en iedereen kijkt verwonderd naar het tweetal. Piet weet even niet wat hij moet doen en besluit om weg te lopen naar beneden, om deze hele affaire met dit vreemd, buitenlands meisje te vergeten. Hij weet dat het moeilijk is om met een meisje om te gaan en voelt zich behoorlijk beledigd, maar daar kan hij op dit moment niets tegen doen. Dit meisje is immers niet verplicht om met hem om te gaan.

Saina probeert bij te komen en is op een bepaalde wijze trots op zichzelf dat zij deze hinderlijke man op zijn donder heeft gegeven. Mannen irriteren haar nu een beetje en zij besluit om vanaf vandaag alles zelf uit te zoeken. Ze moet haar studie afmaken. Nu heeft zij bewezen dat zij het zelf kan. In een enkele tentamenperiode heeft zij tien vakken gehaald en hier mag zij terecht trots op zijn. Terwijl ze rustiger wordt en helder na probeert te denken, voelt zij haar kibbelende maag. Ze dept stukjes brood in de kippensoep en eet alles langzaam op. Eindelijk voelt zij zich zelfstandig en onafhankelijk van alle mannen. Haar leven is afgelopen maand sterk veranderd en zij heeft alle vriendjes de deur uitgejaagd. Zelfs Lex joeg zij een maand geleden weg en opende de deur niet voor hem. Hij had die dag enkele keren keihard tegen de voordeur getrapt en haar met de dood bedreigd, maar zij hield toen gewoon koppig vol. Die dag was zij erg bang geweest, maar toen hij woest kwaad wegliep, voelde zij een diepe voldoening, vanwege de overwinning. Ze had die dag in haar eentje een grote, blanke man verslagen.

Na de laatste slokjes soep pakt Saina opnieuw haar mobieltje, om Lien te bellen. Dit keer klinkt het geluid van een antwoordapparaat. Verbaasd luistert zij naar het eindbericht, 'Ik ben voor langere tijd afwezig.' Dit begrijpt zij niet goed, want meestal is Lien wel bereikbaar op dit tijdstip. Saina besluit om een boodschap in te spreken en hoopt dat Lien haar snel terug zal bellen.

Na het eten gaat Saina onbezorgd wandelen in de binnenstad van Delft. Het is immers mooi zomerweer en alles verloopt nu beter dan zij ooit verwacht heeft. In haar eentje geniet zij van het leven en wandelt de hele dag met een uitgelaten, en uitzinnig gevoel, net alsof er nooit meer problemen zullen ontstaan.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'