WEBpublication BOOK wart0165 / EPAGE 15 of 50

Einde van de integratie

hoofdstuk 12

Koop de gedrukte versie van roman: Einde van de integratie - klik hier

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0165
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'

Saina zit alleen aan een tafeltje in de kantine van de wiskunde faculteit. Ze heeft in de ochtend het eerste college analyse gevolgd en zit na te denken, terwijl ze wat brood eet. Het eerste semester heeft zij gemist en daarom zit zij nu met een studieachterstand. Dat is heel lastig, want hierdoor zal zij een heel studiejaar missen en pas volgend jaar zal zij opnieuw alles vanaf het begin kunnen volgen. Ze snapt niet veel van de abstracte wiskundige onderwerpen uit het college van de ochtend. De docenten praten heel snel en ze heeft daardoor niet genoeg tijd om alles op te schrijven. Alles gaat hier zo snel. Ze bladert door het groene analyse boek en denkt na. Hoe kan ze dit probleem oplossen? Iemand moet haar helpen. Maar wie? Ze kent nog niemand in deze nieuwe wereld.

Ze kijkt naar de deur van de kleine kantine en ziet hoe hij open gaat. Een korte, slanke Nederlandse jongen stapt het eetzaaltje binnen. Hij kijkt glimlachend in haar richting en zij beantwoordt zijn uitnodigende blik met een blozend gezicht. Met grote vastberaden passen loopt hij naar haar tafeltje in de hoek en gaat direct tegenover haar zitten op de houten stoel. 'Hallo, je bent nieuw hier he,' zegt de jongen om het gesprek te openen. Zij kijkt hem even argwanend aan en antwoordt: 'Ja, dit is mijn eerste collegedag.' Hij reageert direct, 'Ik heet Piet en ik heb je vorige week al eerder gezien, toen je dictaten kocht. Hoe heet jij?' Ze zwijgt even en zegt: 'Ik heet Saina. Studeer jij ook wiskunde hier?' Hij glimlacht even en antwoordt: 'Ja, ik ben nu tweedejaars, maar ik moet alle vakken van de propedeuse halen dit jaar.' Saina krijgt een idee en vraagt: 'Kan ik je college aantekeningen krijgen van het eerste en tweede trimester. Ik ben te laat begonnen dit jaar, omdat ik pas in november in Nederland aankwam.' Hij knikt ja en voegt eraan toe: 'Ik kan je ook wat bijles geven, want je hebt veel colleges gemist. Dan leg ik je alles uit.' Dit heeft Saina niet echt verwacht van haar nieuwe vriendje. Hij is zo aardig tegen haar. 'Saina, zal ik morgenavond bij je komen om je alles te geven en voor de bijles?' 'Goed, kom maar, dan kan je bij mij eten.' Zij schrijft haar adres en telefoonnummer op een stukje papier en geeft het aan hem. 'O, Roland Holstlaan ken ik. Ik kom tegen zes uur. Tot morgen Saina.' Daarna staat hij op, groet zijn nieuwe Hindoestaanse vriendin en loopt haastig de kantine uit. Saina blijft nog een half uur zitten in de kantine en staat daarna op om het middagcollege lineaire algebra te volgen. Ze is blij dat er nu iemand is, die haar wil steunen met de studie. Nu kan ze altijd op Piet rekenen en hij zal haar zeker helpen om de studieachterstand in te halen. Met een gerust gevoel wandelt zij de kantine uit.

Terwijl Saina de laatste roti aan het bakken is, klinkt de deurbel. 'Ik kom eraan,' roept zij en haalt handig de bruingebakken roti van de plaat, waarna zij het electrische kooktoestel uitmaakt, om daarna de deur te openen voor Piet. Hij is precies op tijd en groet haar heel formeel met een handdruk. 'Ga maar op die stoel zitten Piet,' zegt Saina en wijst naar het kleine bankstel naast het bed, vlak tegenover de televisie in de hoek van de kleine kamer. Hij gaat direct zitten en zet zijn tas op de grond, waarna hij zijn zware lederen jas uittrekt en over de stoelleuning gooit. 'Ik ben net klaar met koken. Wil je direct eten Piet,' vraagt zij op een kalme toon. 'Het ruikt zo lekker. Wat heb je klaargemaakt Saina,' zegt hij op vragende toon. 'Roti met kip in massala en kouseband.' 'O, dat ken ik niet. Schep maar uit, dan proef ik het wel.' Saina lacht even en loopt naar het aanrecht om een bord te pakken voor haar nieuwe vriendje. Ze schept een flinke hoeveelheid massala kip en kouseband op het bord en zet er twee warme roti's bij. 'Dat is wel veel zeg, ik eet niet zo veel. Maar dit ziet er wel lekker uit,' stamelt Piet, als hij het feestmaal aangeboden krijgt van zijn gastvrouw uit Nickerie. Saina vertelt. 'Roti is een oud gerecht uit India. Hindoestanen eten het heel vaak, vooral als er feest is. Roti is zeker het oudste gerecht ter wereld.'

'O, dat wist ik niet. Maar heb je een vork en mes voor mij.' Saina lacht even en zegt: 'Roti eet je met je handen.' Ze schept ook een bord vol voor zichzelf en gaat op de bureaustoel zitten. 'Kijk zo eet je roti.' Ze scheurt een klein stukje van de ronde roti af en dipt het in de massala saus, waarna ze een beetje kouseband ermee pakt en opeet. 'Kom, zet je stoel tegen het bureau, dan kan je aan tafel zitten.' Piet staat op en zet zijn bord op de bureautafel. Daarna schuift hij de kleine stoel tegen de hoek van het schrijftafeltje en neemt plaats. Hij kijkt aandachtig naar de eettechniek van Saina en probeert het zelf, wat vrij goed lukt. 'Erg lekker zeg, die roti met kip. Ik ga alles eten. Je kookt echt geweldig zeg.' Saina glimlacht om dit compliment en is erg blij dat haar Nederlandse gast de roti lekker vindt.

Piet eet als een hongerige wolf en de hele berg roti is binnen tien minuten opgepeuzeld. Na het eten staat hij op om zijn handen te wassen bij het aanrecht. 'Piet, wil je nog een beetje,' vraagt Saina. Maar dat is voor haar gast teveel. 'Nou, mijn buik is vol hoor. Volgende keer eet ik meer. Het was echt lekker. Hindoestanen eten altijd lekker he?' Ze vertelt. 'Roti eten wij niet elke dag. Meestal eten hindoestanen rijst. Volgende keer maak ik ook bara's klaar voor je, als je het lust. Ik kan alles koken wat je wil eten.' Piet kijkt haar even aan en zet de stoel terug naast het bed tegenover de televisie en gaat zwijgend zitten. Enkele minuten later staat Saina op om haar lege bord weg te zetten en haar handen te wassen. 'Piet wat wil je drinken? Ik heb cola.' Hij zegt op vastberaden toon: 'Geef maar koffie zwart.' Ze denkt even na en kijkt in de kast bovenin. 'Ik heb oploskoffie.'
'Is ook goed.'

Piet zit een half uur later rustig een tweede kop koffie te drinken, terwijl Saina bezig is met afwassen en opruimen in het studentenkeukentje. Op een gegeven moment vraagt ze: 'Heb je die college aantekeningen voor mij meegenomen Piet?' Hij denkt even na en antwoordt: 'jazeker, ik heb alles voor jou gekopieerd. Hier is alles.' Hij pakt een stapel papier uit zijn tas en zet alles op het bureau. 'Kan je mij een paar dingen even uitleggen Piet?'
'Ja goed, wat wil je weten. Ik ben niet erg goed in wiskunde hoor. Misschien ga ik van studierichting veranderen, want wiskunde is te theoretisch.' Saina zegt niets terug. Ze dacht eerst dat hij juist heel slim was. Dit antwoord verbaast haar een beetje. Misschien wil hij haar niets uitleggen. Ze twijfelt nu een beetje en weet niet goed wat ze moest zeggen. Ze is nog bezig het aanrecht af te drogen met een doekje. De rest is al schoongemaakt en de borden zijn al afgewassen. Terwijl ze bezig is in de keuken, denkt ze voortdurend aan wiskundige vraagstukken, want ze houdt van wiskunde. Zo benut ze de tijd efficiënter.

Piet kijkt naar het nieuwsjournaal van acht uur. Saina is net klaar met opruimen en gaat rustig op de bureaustoel zitten, met een groot glas cola in haar hand. Hij kijkt haar even aan en vraagt: 'Saina ben je al lang in Nederland?' Ze weet even niet wat ze moet zeggen, want een paar traumatische herinneringen schieten door haar hoofd. Pas enkele momenten later antwoordt ze op een stille toon. 'Vorig jaar in november kwam ik aan in Den Haag met de bus vanuit Nickerie in Suriname. Maar er waren veel problemen vorig jaar en daarom ben ik nu pas begonnen met mijn wiskunde studie in Delft. Ik moest eerst een kamer vinden en een studiebeurs krijgen.' Hij zwijgt en vraagt niets meer. In een zwijgzame sfeer volgen zij het televisiejournaal tot het einde. Saina voelt zich gespannen en verward, want een diep verdriet overspoelt haar innerlijk. Ze wil alles vergeten en opnieuw beginnen, want dat lijkt voor haar de beste beslissing. Zij heeft wel iemand nodig die begrip toont voor haar en steun geeft om alle ellende te vergeten. Het feit dat Piet nu zwijgt, maakt haar een beetje onzeker. Misschien wil hij zich gewoon niet bemoeien in haar leven. Of hij heeft geen zin meer om met haar te praten en nog iets uit te leggen over wiskunde. Ze weet gewoon niet wat ze tegen hem moet zeggen en voelt zich even heel alleen.

Na het einde van het nieuwsjournaal op televisie zegt Piet opeens: 'Saina, zal ik je nog iets uitleggen voordat ik wegga?' Ze schrikt even en kijkt op. Hij wil haar dus wel steunen. 'Ja, kijk dit begrijp ik niet goed.' Ze pakt haastig het groene analyse boek en bladert erin. 'De volledige inductie bewijsmethode en de taylor ontwikkelingen. Kan je mij dit uitleggen?' Piet glimlacht even en zegt: 'volledige inductie begrijp ik zelf niet goed hoor. Maar de taylor ontwikkelingen kan ik je wel uitleggen.' Hij staat op en duwt zijn stoel tot het bureau naast Saina, waarna hij vastberaden gaat zitten. Zij pakt een groot kladblok en een pen en zet alles voor zijn neus op het bureaublad. De wiskunde lessen kunnen beginnen.

Piet leest even aandachtig in het groene boekje en pakt een pen. 'Kijk naar dit voorbeeld Saina. Bij taylorontwikkelingen worden de hogere afgeleiden van een functie gebruikt. Die moet je eerst apart berekenen en dan de taylorreeks ervan opschrijven. Kijk zo gaat dat in dit voorbeeld.' Hij begint het voorbeeld uit het boekje beter op te schrijven en legt elke stap zo exact mogelijk uit. Saina luistert goed en probeert alle logische stappen bij de berekeningen goed te onthouden. Wiskunde is immers niets anders dan logica en formules. Piet legt alles geduldig en exact uit en schrijft elke analysestap volledig op.

Een uurtje later verklaart Saina met een grote lach op haar gezicht. 'Ik begrijp die taylorreeksen nu Piet.' Ze voelt zich heel gelukkig en lacht constant, want ze is blij dat ze iemand kent, die het goed meent met haar en tijd aan haar besteedt. Piet lacht ook een beetje mee met deze verleidelijke, bruine griet en legt plotseling zijn hand op die van haar. Ze kijkt met een afwezige blik naar zijn hand en zegt niets tegen hem. Zijn hand is kleiner dan die van Karel, maar zeker tweemaal groter dan haar dunne krielhandjes. Het voelt heel anders aan, dan in november bij Karel thuis. Piet streelt de bovenkant van haar hele hand en zij laat hem zijn gang gaan.

Hij laat haar hand langzaam los. Daarna glijdt zijn ene hand om haar middel en de andere grijpt zich vast aan de kleine borsten. Een tintelend en opwindend gevoel vult haar hele lichaam en haar hartslag versnelt. 'Saina, ik hou van je... heel veel,' fluistert Piet zachtjes en sensueel in haar oren. 'Ik doe alles wat je wil, Saina.' Het logische brein van haar is nog actief en ze vraagt onmiddellijk op koele toon: 'Piet, wil je met mij trouwen?' Hij hoort alleen de stem van een prinses uit een exotisch land en fluistert op zwoele toon: 'Ja, we gaan trouwen. Ik wil jou voor eeuwig zoenen, prinsesje uit Suriname.' Zijn lippen glijden gulzig over het kleine, gekleurde mondje van het tintelende meisje. Minutenlang streelt hij de binnenkant van haar mondje met zijn lange rode tong, totdat ze zo week is, als een rijpe bloem in de lentemaanden en haar vrouwelijk lichaam verlangt naar mannelijke actie.

Hij laat haar opeens los, staat op en zegt op bevelende toon: 'Snel kleed je uit. Kleed je helemaal uit.' Saina gehoorzaamt en trekt haar jurk en broek helemaal uit. Hij is al helemaal naakt en ze bekijkt hem met grote ogen. Zijn opgezwollen geslachtsdeel is veel kleiner dan dat van Karel. Bij elke man is het ding dus anders, denkt zij in zichzelf. Ze ziet hoe hij een potje met een witte vloeistof pakt uit zijn tas en zijn penis ermee insmeert. 'Kom, ga op het bed liggen,' zegt hij daarna. Ze aarzelt even en hij pakt haar handen vast en duwt haar op het bed ernaast. Ze gaat op haar rug liggen en ziet hoe hij even kijkt naar de zwarte behaarde spleet tussen haar benen. ' Draai je om. Lig op je buik,' commandeert hij. Hij rolt haar lichaam om, tot ze op haar buik ligt en trekt vervolgens haar middel omhoog, terwijl hij zelf blijft staan op de grond. 'Buk voorover Saina. Dit is erg lekker.' Ze voelt een koude vloeistof op haar billen, die helemaal ingesmeerd worden. Het ruikt naar parfum. Dan pakt hij haar heupen beet van achteren en stoot zijn penis tegen haar nauwe achterwerk. Saina voelt met een schok hoe zijn harde ding in haar darmen doordringt. Ze voelt echter niet veel pijn en opent instinctief haar lichaam voor de opgewonden man. Het lijkt nu alsof een elektrische stoot door haar hele lichaam schiet en ze geeft zich helemaal over. Hij duwt zijn stijve lid een tiental keren heen en weer door haar darmkanaal en ze kermt van genot, want het voelt zalig, bevrijdend en hemels aan. Piet stoot steeds sneller en sneller, totdat zijn mannelijke energie explodeert en hij een hevig orgasme krijgt. Hij spuit haar darmen vol met vers sperma en trekt het ding er meteen uit, waarna het snel slapper wordt.

Saina voelt een leegte in haar lichaam en ligt uitgeput te rusten op haar buik met haar hoofd op het kussen. Ze let niet op haar nieuwste minnaar, die druk bezig is om zich aan te kleden, want het is al elf uur 's avonds en hij wil snel weggaan. Ze blijft gewoon liggen, zonder ergens aan te denken, totdat ze opeens zijn stem hoort en opkijkt. 'Saina, ik ga weg, want anders mis ik de laatste trein. Tot morgen, daag.' Hij trekt de voordeur open en loopt haastig naar buiten. Met een klap slaat de deur dicht en ze hoort hoe hij met snelle stappen wegloopt. Nu is ze weer alleen. Alles gaat zo snel voorbij en daarna is ze weer alleen op de wereld. Met een verlaten gevoel staat zij op en loopt naakt naar de badkamer, om al het mannelijk vuil weg te wassen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'