WEBpublication BOOK wart0165 / EPAGE 1 of 50

Einde van de integratie

hoofdstuk 2

Koop de gedrukte versie van roman: Einde van de integratie - klik hier

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0165
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'

Met een verdoofd gevoel stapt een tenger Hindoestaans meisje de bus uit. Ze schrikt van de kou en de harde rukwind waait haar bijna omver. Snel loopt zij door de motregen naar de bushalte, waar iedereen staat om zich te beschermen tegen het woeste Nederlandse klimaat. De kou snijdt in haar buik en dijen. Toch blijft zij doodstil staan en wacht af wat er nu zal gebeuren. De minuten verstrijken traag een voor een en vullen uiteindelijk een vol uur. Het tengere kind staat zowat te rillen van de kou en vraagt zich af waarom iedereen haar nu verlaten heeft. Nerveus en angstig kijkt zij toe hoe de anderen een voor een vertrekken met lachende gezichten, alsof zij in het paradijs belandt zijn en naar de hemel gaan.

Ze let niet op de tijd en merkt dat het al bijna avond wordt. Nu staat zij helemaal alleen bij de bushalte en weet niet goed wat zij moet doen. Alleen in een ver vreemd land en niemand die haar lachend verwelkomt. Dit heeft zij vroeger nooit gedroomd over de eerste dag. Met een verbleekt gezicht staart zij stil voor zich uit en voelt hoe het verleden haar verlaat. Droevige herinneringen uit haar jeugdjaren spoken door het hoofd van dit wachtende meisje, die zich nu verlaten voelt door alles en iedereen. Nu moet zij alleen een onbekende toekomst tegemoet gaan, zonder een cent op zak en zonder een verleden. Ze begrijpt nog maar weinig van het leven en voelt aan dat de toekomst heel onzeker zal zijn in dit koude land.

Ze is diep in gedachten verzonken en staart wezenloos naar de leegte van de grond. Daardoor hoort zij het getoeter niet van een auto die voor haar neus is gestopt. De vrouw in de auto opent snel het raam en schreeuwt: 'Saina, Saina, stap snel in.' Het verkleumde meisje kijkt verschrikt op en ziet een kleine, rode auto voor haar neus. Dan ziet zij de gestalte van de roepende vrouw achter het stuur en weet even niet wat zij moet doen.

'Saina, kom doe snel, stap in,' zegt de vrouw op luide toon en opent de zijdeur. Het meisje begint te lopen en besluit om in te stappen. Daarna rijdt de auto weg en het lot van het arme kind is bezegeld.

Terwijl ze rijdt en stuurt zegt de vrouw: 'Sorry dat ik een beetje laat ben, maar ik moest nog naar fitness lessen.' Het meisje naast haar reageert op zwijgende toon en zit naar haar nagels te kijken met gebogen hoofd. 'Je bent wel erg stil zeg, heb je het koud? Ik zet de verwarming hoger.' De vrouw draait aan een knopje op het knoppenpaneel in het midden en vervolgt haar monoloog. 'Wacht eens, je hebt mij nog nooit gezien hè. Ik ben je tante Bea. Hee meisje, jij bent toch Saina?,' en ze lacht een beetje erbij. De warmte brengt nieuw leven in het lichaam van het tengere kind, dat antwoordt: 'ja tante, ik ben Saina. Is het altijd zo koud in Nederland? Waar is de zon?' Bea lacht even heel luid om deze twee vragen. 'Ja Saina, in Nederland schijnt de zon nooit. Het is al bijna winter. Ik heb wel een winterjas voor je hoor, anders ga je ziek worden in dit land. Wie heeft die jurk voor je gemaakt?' Saina antwoordt: 'Een buurvrouw uit onze buurt heeft het genaaid. De broek heb ik in de stad gekocht.' 'Die groene kleur staat je goed. O, wij zijn al thuis. Ik ga parkeren. Ik woon vlakbij Scheveningen.'

Na het parkeren in de stille straat, stappen ze uit. Bea kijkt naar de kleine handtas van haar jonge nichtje en vraagt: 'Waar is je koffer Saina?' Die zegt op bedrukte toon. 'Mijn moeder had geen geld voor een koffer. Ik heb alleen deze handtas met een paar kleren.' Haar tante zegt dan lachend: 'O ja, jullie zijn niet rijk he. Ik koop morgen wel wat spullen voor je. Je kan mijn oude kleren dragen, want je hebt toch mijn maat. Erg dik ben je niet.' Ze sluit de wagen af en loopt naar de voordeur van een mooie vrijstaande woning.

Met een schuchter gevoel betreedt Saina de woning van haar tante. Ze schrikt even als een dikke, witte kat haar aanstaart met grote groene ogen en dan naar haar toe rent en zich wrijft tegen haar benen. 'Kijk niet zo bang. Dat is mijn poesje, Tommy. Hij bijt niet hoor.' Bea lacht. 'Saina, je lijkt echt precies op je moeder. Je hebt hetzelfde gezicht en dezelfde ogen als je moeder. Hoe gaat het met haar?'

'Mama maakt het goed. Ze heeft een brief voor je geschreven.' Ze zet haar tas op een tafel en pakt er een briefje uit, die ze aan haar tante geeft. Bea maakt de blauwe enveloppe snel open en leest de korte brief;

'Dag Bea,
Let goed op Saina. Laat ze geen gekke dingen doen en wees streng voor haar. Ze moet die studie snel afmaken.
Kom volgend jaar naar Suriname bij mij op bezoek met Saina.
Daag, namaste didi,
Aarti uit Nickerie.'

Bea lacht luid. 'Je moeder is echt Nickeriaans. Meisje je bent hier zo vrij als een vogeltje. Ik ga geen oppas spelen. Ik ben niet je moeder hoor Saina.' Saina zegt niets en kijkt een beetje wezenloos naar haar tante. 'Kom mee, ik breng je naar je slaapkamer.' Saina volgt haar tante met haar tas in haar hand. De kat rent weg en gaat op een grote wollen bank zitten in een hoek van de grote woonkamer.

'Nou, dit is je kamertje. Wacht even, ik pak wat kleren voor je.' Bea loopt de kamer snel uit. Saina blijft alleen in de kamer en durft niets aan te raken. Het is koud in deze kamer. Het bed is erg groot en er passen zelfs twee personen in. In een hoek staat een kleine klerenkast met een kleine spiegel op de deur. De gordijnen hebben een oranjeachtige kleur. Het lijkt alsof er papier geplakt is op de muren. Zoiets heeft zij nog nooit gezien. Er zijn heel veel bloemetjes getekend op het papier van de muren en daarom kan het niet geverfd zijn. 'Waarom plakken ze papier op de muren in Nederland,' mompelt ze vol verbazing. Alles hier is zo anders dan in Nickerie. Zo koud en geen zon. De bomen hebben niet eens bladeren. Zo raar hier.

Haar tante stapt de kamer binnen met een grote plastic doos. 'Saina, hierin zitten een heleboel oude kleren van mij. Kijk of ze je passen. Trek eentje aan en kom dan naar de keuken, want wij gaan eten koken.' Ze zet de doos op het bed en loopt snel weg. Saina zegt niets terug. Ze staart even wezenloos voor zich uit en begint dan de doos open te maken. Er zitten heel veel mooie jurken en dikke blouses in. Ze pakt een gele blouse en kleedt zich snel om. Een witte lange broek past haar ook heel goed. Het ondergoed in de doos is heel mooi en zacht. Dit zijn hele dure kleren, denkt ze. Haar tante is niet arm. De nieuwe kleren geven haar een warm gevoel. En ze zijn ook nog heel mooi.

Bea opent de deur en zegt: 'Saina, kom ik wijs je de rest van het huis. Kom mee. O, die kleren staan je goed. Zet de rest in de kast morgen.' Er klinkt luid gepiep van een telefoon door het huis. 'O kom, ik ga even de telefoon pakken.' Haastig loopt ze weg en Saina loopt haar achterna. Dan ziet Saina een deur met een sticker van een toilet erop en beseft dat dit het toilet moet zijn. Ze opent deze deur en glipt naar binnen.

Het toilet ruikt naar vers geschilde sinaasappel. Het is heel schoon en helemaal volgeplakt met kleine tegeltjes. Het water in het toilet heeft een blauwe kleur, wat ze nooit eerder heeft gezien. Dan schrikt ze even, want er is een grote foto van een naakte, witte man op de deur geplakt. Is dat de man van haar tante, vraagt zij zichzelf af, terwijl zij haastig plast. Vrouwen in Nederland maken naaktfoto's van hun mannen, want ze zijn vrij en modern. Zo ben ik niet, denkt ze, terwijl zij met wat papier haar smalle onderlichaam afveegt. Ik ben niet modern. Ze staart gedachteloos naar het grote, witte geslachtsorgaan op de poster en staat dan op om haar handen te wassen en het toilet door te spoelen.

'Zo, daar ben je. Kom we gaan eten,' zegt haar tante terwijl Saina met een stil gezicht de keuken binnen loopt en gaat zitten aan de eettafel. Saina kijkt naar het gerecht op de ronde, houten plank in het midden van de tafel en vraagt verbaast: 'is dat Nederlandse roti?' Haar tante lacht heel luid. 'Je komt echt uit Nickerie Saina. Dit is pizza. In Nederland eet niemand roti met kaas. Je bent echt grappig hoor.' Saina lacht een beetje en kijkt met grote ogen hoe haar tante de ronde, platte taart met een vreemd scherp schijfmes in stukken snijdt. Het apparaat lijkt op een rond rollend mes. 'Kijk niet zo gek Saina. Deze pizza heb ik bij de winkel op de hoek gekocht. Hier neem een stuk.' Ze zet een stukje op een bord met een platte lepel en geeft het aan haar hongerig nichtje.' Doe er wat oude kaas op. Hier is een zakje.' Saina kijkt hoe haar tante de kaas op de koek strooit en deze daarna met een vork en mes in kleinere stukken snijdt en deze een voor een keurig netjes opeet. Dan pakt ze het stukje pizza met beide handen en eet het als brood op. Het is bijna smaakloos en er zit geen zout in. Doordat zij honger heeft, besluit zij alles op te eten, zonder kritiek te leveren of te klagen.

Na het pizza hapje schenkt Bea een groot glas cola in voor Saina, want dat lust ze. 'Ik neem zelf wat koffie,' zegt Bea en pakt een grote thermoskan waarin nog wat koffie zit van de namiddag. Ze pakt een hele grote kop en schenkt het halfvol. 'Kom we gaan televisie kijken in de woonkamer.' Saina kijkt zwijgend naar de vuile borden op tafel en haar tante begrijpt haar gedachten. 'Dat wassen wij morgen wel af.' Dan zegt Saina: 'Ik zal alles afwassen tante, anders komen er vliegen op.' Bea lacht weer, 'de afwasmachine maakt alles schoon morgen.' Ze wijst naar een paar knoppen onder de wasbak. Saina schrikt er bijna van. In Nederland doen machines al het werk van vrouwen. Maar dan hebben vrouwen niets te doen. Hoe leven ze dan met mannen? Saina's gedachten dwalen even af.

De woonkamer is lekker warm. De televisie is heel groot en het beeld is heel scherp. Ze zit stil op de warme bank. Haar tante ligt languit op de andere bank en drukt op kleine knopjes van de afstandsbediening. 'Saina, vertel eens wat. Hoe was de reis in het vliegtuig? Saina kijkt naar haar tante met een vragende blik. De haren van tante Bea zijn kort geknipt en roodbruin geverfd. De lippenstift ziet er nog nieuw uit. En haar oorbellen zijn een beetje te groot voor haar hoofd. 'Je bent wel een stil meisje, he Saina,' zegt haar tante. Saina antwoordt: 'Vanuit Nickerie reed ik eerst met een bus naar Zanderij. En toen vloog ik met een heel groot, wit vliegtuig naar Nederland. Een bus bracht mij toen naar hier. Ik was wel een beetje bang dat het vliegtuig uit de lucht zou vallen en ik dood zou gaan. Maar het is goed gegaan tot nu toe.'

Haar tante zegt niets en zwijgt enkele minuten. Dan zegt ze: 'Je moet nog veel leren meisje, Maar goed, het is al laat. Ik ga nu slapen. Jij mag televisie kijken als je wilt.' Maar Saina voelt daar niets voor. 'Ik ben moe, ik ga ook slapen.'

Bea zet de televisie uit en maakt de verwarming in het hele huis uit. Saina gaat naar haar kamer en kruipt gelijk onder de warme dekens van het grote bed. Ze valt onmiddellijk in een diepe slaap en droomt de hele nacht over een zwerm witte vogels in de lucht, die een voor een dood naar beneden vallen. In deze droom ziet zij een heleboel dodelijke wormen, die de nekken van de vogels eraf bijten.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'