WEBpublication BOOK wart0165 / EPAGE 4 of 50

Einde van de integratie

hoofdstuk 1

Koop de gedrukte versie van roman: Einde van de integratie - klik hier

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0165
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'

De grote geelwitte bus rijdt Den Haag met hoge snelheid binnen. 'Saina, wakker worden, wij zijn nu in Den Haag,' schreeuwt een magere Hindoestaanse jongen en tikt even voorzichtig tegen de schouders van een jong tienermeisje. 'Ik sliep niet hoor,' zegt ze en kijkt half slaperig uit het raam. Alles ziet er zo vreemd uit in dit land. 'Is dit Nederland?' mompelt zij zachtjes in zichzelf. Ze kijkt met toenemende verbazing naar buiten. De hemel is bijna zwart, het regent en het waait vreselijk hard, want de bomen buigen wild heen en weer. Zelfs de lantaarnpalen bewegen, als het opeens heel hard waait. Het ziet er allemaal zo grauw en duister uit.

Op foto's zag Nederland er altijd heel mooi uit. Maar nu ziet zij nergens rode en gele tulpen. De zon schijnt niet en het gras is niet eens groen. De bladeren van de bomen zijn verdwenen. Dit is zo vreemd. 'Waarom plukken de Nederlanders alle bladeren van de bomen?' Ze denkt diep na en vindt een logisch antwoord. 'Die bladeren zijn zeker voer voor de koeien en geiten, want er is immers niet genoeg gras in Nederland.' Ze kijkt nog eens goed naar het gras langs de snelweg en beseft genoegzaam dat zij beslist gelijk heeft. Nederland is zevenmaal kleiner dan Suriname en daarom groeit er hier te weinig gras voor de dieren. Daarom plukken ze dus alle bladeren van de bomen. Ze doen dat zeker met blad-pluk machines hier, want Nederlanders maken veel soorten gereedschappen.

Dezelfde jongen draait zich om en schreeuwt van: 'Saina, wil je wat cassave chips.' Ze verstaat hem haast niet, want iedereen praat zo luid in de overvolle bus. Deze Hindoestaanse jongen, die in de stoel voor haar zit, zeurt al de hele reis tegen haar. Het begint nu best vervelend te worden. Een paar andere Surinaamse mannen keken ook constant met grote, hongerige ogen naar haar. Het maakte haar behoorlijk onrustig. Mannen zijn toch zulke vreemde wezens, maar toch begreep zij niet goed waarom zij soms zo hevig naar de aandacht van een man verlangde. Zulke gevoelens begrijpt zij niet. Geen enkele man heeft haar ooit aangeraakt en liefde gegeven. Maar liefde is ook iets wat zij nooit gekend heeft. Saina sluit even de ogen en leunt achterover in de zachte stoel. Haar gedachten dwalen even af naar het wiskunde examen van het VWO in Paramaribo. Alle formules had zij perfect opgelost en alle antwoorden waren goed. Zij was de enige leerling met een tien voor het wiskunde-B examen. Ja, wiskunde is nu mijn geloof en mijn toekomst. Maar hoe moet het dan met mannen? Deze vragen spoken gedurende enkele momenten door haar hoofd.

Het lawaai in de bus neemt opeens toe, want de mannen hebben teveel rum en bier gedronken. Een oude Hindoestaanse man springt opeens uit zijn stoel en begint luidkeels te zingen. 'O, o, Den Haag, mooie stad achter de bomen... O o, Den Haag, waar zijn je mooie tulpen...' Iedereen in de bus lijkt opeens stomdronken te zijn, want ze lachen zich krom om het liedje. Eentje schreeuwt terug: 'O, o, Den Haag, laat mij snel klaarkomen... hi hi hi' en neemt daarna een flinke slok bier. Iemand achterin gilt opeens: 'Wi na Sranangman. Wi na Sranangman.' Een groepje dronkelappen begint daarna tegelijk te zingen: 'Opo kondreman oen opo, Sranang gron e kari oen' Een creoolse vrouw onderbreekt het gezang met de woorden: 'Papa Bouta e kari oenoe.' En uit de verte wordt gereageerd met: 'Lang leve Bouta, lang leve Bou...'

Het geschreeuw en gezwam in de bus gaat nog een flinke tijd door. Saina kan er echt niet om lachen. Al die gekke Surinamers maken haar een beetje ziek. En ze voelt nu meer slaap, en ze heeft ook nog honger. Ze kijkt nog eens naar buiten, want de bus rijdt wat langzamer. De bomen zijn verdwenen. Het enige wat ze ziet zijn enorme, hoge huizen, zonder einde. Dit verbaast haar ontzettend. Nederlanders wonen in grote huizen. Dit heeft niemand ooit aan haar verteld. Ongelooflijk zeg. Zulke grote huizen met zulke hoge daken heeft zij nog nooit gezien. 'Ze zijn echt rijk hier, om in zulke grote huizen te kunnen wonen.' Haar fantasie wordt even geactiveerd. Saina ziet het beeld van een enorm Hollands huis in haar gedachten. De deur wordt door een Nederlandse machine geopend en ze loopt een gigantische woonkamer binnen. Maar er zijn honderd kamers en ze moet de hele nacht zoeken naar haar eigen slaapkamer, want haar ene sleuteltje past alleen in het slot van die kamer. 'Of zou een machine mij naar bed brengen en wakker maken in Nederland? Of een lieve Nederlandse man?' Ze raakt even in verwarring en opent de ogen.

Het is eventjes veel stiller in de bus. Buiten ziet zij een heleboel grote gele bussen, die constant heen en weer rijden. Ze voelt hoe de bus stopt en daarna langzaam achteruit rijdt. Op het moment dat de bus stilstaat, begint iedereen erin te klappen in de handen. Een voor een beginnen alle Surinamers uit te stappen.

Saina heeft eigenlijk geen flauw idee waar in Nederland ze nu is en wacht doodstil op haar beurt om uit te stappen. De hele groep jongens die voor haar zit, gaapt haar opeens hongerig aan en eentje geeft haar een velletje papier en zegt: 'Saina, hier onze telefoonnummers. Bel ons maar op voor eerste hulp,' waarna ze allemaal luidkeels lachen en haastig weglopen naar de uitgang. Saina zegt niets terug en voelt zich opeens heel raar door de laatste woorden van die jongen. 'Het is een vervloeking,' mompelt zij zachtjes in zichzelf, 'precies zoals mijn moeder vroeger elke dag deed.' Daarna staat zij op, om ook uit de bus te stappen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (roman) 'Einde van de integratie'